Als ik ergens als een kip zonder kop aan begin; zomaar...terwijl andere dingen 'eigenlijk' belangrijker zijn, met als enige motivatie dat dat nou eenmaal is waar ik het meeste zin in heb, zie ik nadat ik het gedaan heb, meestal pas waarom.
Alles wat onzeker was, valt ineens op z'n plaats, en wat ik gedaan heb is precies wat ik doen moest. Helemaal geen zijpad, maar de snelweg naar verlichting.
Luisteren naar die innerlijke raadgever, begint bij mij dus steeds meer prioriteit te krijgen. Af en toe geef ik mezelf er nog wel een beetje voor op m'n kop, als ik weer eens zo'n zijpad inschiet, maar das dus eigenlijk hardstikke oneerlijk.
Maar eens onderhand mee ophouden. Want elke keer als ik denk dat ik er helemaal langs zit, zit ik er eigenlijk bovenop.
In zekere zin vraagt dit soort acties een blind vertrouwen. In je hart en in je...laat ik het voor het gemak maar ziel noemen, of hogere zelf is ook een goeie, alhoewel 't allemaal wel erg zweefteverig klinkt. Misschien noem ik het wel gewoon de Renatevrede...
Diegene in mij die niet denkt, maar weet. Die niet snapt, maar voelt. Niet onderscheid, maar verbind.
Terwijl ik de horizon afspeur, wachtend op het schip dat mij zal voeren naar succes,
besef ik ineens dat zo'n schip niet binnen komt zeilen, maar dat het onder m'n voeten word opgebouwd.
Gewoon doen wat goed voelt dus, en daar goed in worden.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten