Eindelijk rust

En dan toch nog onverwachts, is er een rust in mij neergedaald.
Ik hoef nergens meer heen, want ik ben er al...
De kracht van affirmatie.
Als een vijver die zuiver en doorzichtig word, alsof het stof is gaan liggen. Alles word helder en doorzichtig en er ontstaat een soort van oer-vertrouwen.
Vertrouwen dat alles goed is zoals het is. Dat ik zelf niet hoef te zoeken, omdat m'n ziel de weg wel weet. Overgave aan een grotere macht, een grotere waarheid.
Nu ik helder en opgeklaard ben, voel ik nog eens extra hoe bezwaard ik was. Welke onrust en onzekerheid mij kwelde. Een gebrek aan vertrouwen die maakte dat ik alles moest van mezelf.
En nu, ineens, alsof ik aangeraakt ben door de toverstaf van een engel, ervaar ik vrede.
Ik kan in het moment zijn en genieten van wat 's, en vertrouwen in wat zal zijn. Alsof ik in mezelf ben gaan staan. In wie ik echt en in wezen ben.
Terwijl 't allemaal best spannend is wat ik aan het doen ben. Ik ben nieuwe wegen aan het ontdekken en bewandelen en ik heb geen idee waar dat allemaal toe zal leiden.
Maar ik voel me zwanger. Zwanger van belofte. Alsof er iets staat te gebeuren.
Alsof er al de hele tijd iets de bedoeling is wat ik niet weet en waar ik voor voorbereid word. Alsof ik een vlucht ga nemen.
En deze keer niet naar een ander land of continent. Ook geen vlucht in de zin van óp de vlucht, ergens vandaan, maar meer zoals vogels dat kunnen hebben.
Die ineens, zonder dat ze weten waarom, zich klaarmaken voor een vlucht die hen voert naar een andere, vruchtbaardere wereld. Een wereld van overvloed. De route lijkt uitgestippeld, opgeslagen in hun innerlijke kompas. Precies wetend wanneer ze moeten vertrekken, niet wetend waarheen, maar gewoon hun eigen richting volgend.
Alsof 't van buitenaf word bepaald, maar het komt van binnenuit.
't Lijkt wel of die vogel een antenne heeft om informatie te ontvangen die word uitgezonden door het geheugen van het al.
En waarom zou 't bij een mens ook niet zo kunnen zijn, dat we dat signaal op kunnen vangen als we beginnen te luisteren. Als de ruis van onzekerheid en angst is verdwenen en het stil word in ons. Dat wij het ook weten, diep van binnen, maar dat het ons gebrek aan vertrouwen is, gevoed door onze angst, dat maakt dat we allerlei gekke sprongen beginnen te maken; vanuit ons hoofd gaan leven en zodoende verdwaald raken omdat we ons innerlijk kompas vergeten te raadplegen. Omdat we vast willen houden aan zekerheid, veiligheid..
We willen zo graag weten waar we aan toe zijn, dat we vergeten dat niets zo vast staat als verandering.
De controle loslaten en vertrouwen op ons eigen innerlijk kompas,is volgens mij de kortste weg naar vrijheid.