Slaaf van m'n eigen wensen

Ik wil m'n willen niet zo serieus meer nemen.
Ik heb een hele sterke en die wil ook altijd van alles. Als ik niet uitkijk speelt ie me de baas.
En als ik dan heb wat ik wil, verwacht ik toch op z'n minst een beetje tevredenheid, maar wat er komt is gewoon weer een nieuw willen. Er valt ook altijd wel weer iets anders te willen. Ik wil dat niet, maar dat is ook weer een vorm van willen.
Nu ben ik nogal een vechter en ik verzet me graag, dus m'n eerste neiging was om keihard terug te slaan en al die willens eens even radicaal uit m'n leven te verbannen. Maar das pas een rare vorm van verzet. Verzet tegen mezelf.
Da kan nie lang goed gaan....

Dus nu ben ik bezig m'n willens te accepteren, maar niet meer te serieus te nemen.
Gewoon een beetje lachen om mezelf.
"Hallo nieuwe willen", begroet ik 'm dan, "Jij bent zeker nieuw hier? Fijn dat je van de partij bent. Kom d'rbij. Ik beloof niet dat ik iets met je ga doen, maar ga maar lekker bij de andere willens staan, die hebben hier een feestje.Tis al lekker druk."
Afleiden dus, die sterke willens, maar niet afwijzen. Want daar moet je dus verdomd goed mee uitkijken; voordat je het in de gaten hebt, veranderen ze ongemerkt in moetens. Soms zelfs in heilige moetens en dat moeten we niet hebben.
Ze nemen dan alle tijd in beslag omdat ze vervult willen worden en er zodoende geen tijd meer is voor gewoon en simpel geluk. Voor tevredenheid.
Ik zou dan zomaar slaaf van m'n eigen wensen kunnen worden. Altijd maar het geluk najagen, zonder het ooit te zijn, omdat ik het te druk heb met nieuwe dingen willen.
En ik hoor 't m'n oma nog zeggen:
Alles waar 'te' voor komt is niet goed. Behalve tevreden.