Soms valt er ineens een bezorgheid van me af en op dat moment besef ik dat ik me zorgen maak. Ik word dan bevangen door een zorgeloze lichtheid die ik altijd wel bij me wil houden.
Ik ben op zo'n moment intens content. Alles wie of wat ik ben of doe, maakt niet meer uit en voelt gewoon goed. Op zulke momenten besef ik dat het er eigenlijk ook allemaal helemaal niet zoveel toe doet.
Er valt dan een last van m'n schouders, waarvan ik niet wist dat ik 'm droeg: m'n soort zenuwachtig samengetrokken maag ontspant zich en ik voel 'n soort van sprankel en bruis.
Ik voel dan dat ik normaal gesproken mezelf opjaag. Dat ik m'n best doe om aan m'n eigen verwachtingen te voldoen. Ik voel dan dat ik eigenlijk gewoon bang ben.
Bang om te falen. Bang om te verliezen. Bang om ...om wat eigenlijk?
en als die angst van me afvalt, voel ik hoe hij op me drukte.
Eigenlijk lijk ik wel energetisch verstoord.
In wezen ben ik eigenlijk vrij en onbezorgd. Die zorgen zijn er omdat er stroom staat op m'n systeem en ik ergens kortsluiting maak.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten