Mijn mentale spierballen

Hè verdorie!
Wat vind ik het toch moeilijk om in balans te blijven.
Om niet teveel te doen.Teveel te willen.
Maar ook niet te weinig en dan stil te komen staan.
Alsof daar iets mis mee is trouwens...
Maar ja, ook weer niet te vaak natuurlijk.
En wat is dan vaak??
*
En zo ren ik maar rondjes in m'n hoofd. Ik vraag wel af of ik alleen zo gek ben, of dat ik eigenlijk heel gewoon ben en dat iedereen dat zo doet. De zoekers bedoel ik dan.
De vinders doen zulke dingen niet. Die lijken het al gevonden te hebben.
Waarom is het toch zo moeilijk om gewoon goed te leven? En wat versta ik dan onder goed?
Hoe meer vragen ik mezelf stel, hoe meer er komen. Straks ben ik nog zoveel over het 'hoe te leven' na aan het denken, dat ik het vergeet te doen.
Als ik nou eens gewoon stop met zoveel denken. Zou dat helpen?
Maar onnadenkendheid kan je ook behoorlijk in de problemen brengen, heb ik ondervonden.
Tsja, wanneer doe je het goed? En waarom willen we het zo nodig goed doen?
Zijn we van onszelf niet goed genoeg dan?
Ik kan door al dat gedenk, mezelf niet eens meer voelen.
Ik ga gewoon al m'n gedachten droppen, want ze spelen me de baas. En daar zijn gedachten niet voor bedoelt.
Bovendien; gedachten kun je kiezen en je kunt ook van gedachten veranderen, maar het lijkt wel of mijn gedachte-mannetje ('t is overduidelijk een mannetje) alle touwtjes zelf in handen wil houden. Soms heb ik het idee dat ik nauwlijks iets te zeggen heb over m'n eigen gedachten, terwijl het zo is dat m'n gedachten van mij zijn en ik niet van mijn gedachten!
Mijn mentale spierballen zijn te getraind. Ik heb mezelf in de houd-greep.