Hèhè, ik ben klaar!!

Ik ben klaar. Ik heb alles wat ik wilde voor elkaar. Ik heb dus nergens haast meer mee. Ik bén, waar ik ooit naar onderweg was.
Vanaf nu kan ik weer gewoon lopen en hoef ik niet meer te rennen. De alarmfaselamp kan ophouden met knipperen. Ik hoef niets meer te bereiken; ik ben er al.
Vanaf nu -neem ik me voor- doe ik gewoon de dingen die ik leuk vind, áls ik ze leuk vind. Ik laat alles van me afvallen wat me bekneld.
Ik moet dit tegen mezelf zeggen, steeds herhalen zelfs. Anders geloof ik het niet.
Ik ben nu al zolang onderweg naar de toekomst, omdat m'n heden 'niet in orde' was, dat het een gewoonte is geworden. Ik heb zo vaak tegen mezelf gezegd dat ik dáár heenwil, dat ik ff moet wennen dat ik er al ben.
Ik hoef niets meer in te halen, loop niet meer achter de feiten aan. Alles wat ik 'verprutst' had in m'n leven is rechtgezet, opgeruimd. M'n leven staat weer min of meer op de rails (of dat maak ik mezelf in ieder geval wijs), richting een zonnige toekomst, die ooit vanzelf 'nu' word.
Op de plaatst....rust. Nu!
Ik kan de onrust van de laaste stressvolle jaren van ziekte en onvermogen van me af laten vallen.
Maar waar zit die knop en hoe zet je die uit??
Waarom is het toch zo moeilijk om gelukkig te zijn?
Het lijkt wel of er elke keer iets tussenkomt.
*
Ondertussen blijf ik in mezelf herhalen:
Ik hoef nergens meer heen, want ik ben er al.