Ontevreden en overbezorgd.

Dat is hoe ik me in wezen vaak voel, zonder dat ik mezelf daarvan bewust wil zijn.
Want dat past natuurlijk niet in het plaatje van m'n zelfbeeld. 'Ik ben licht en ik ben vrolijk', houd ik mezelf voor. En vervolgens vlucht ik dan in de fantasie van een geweldig leven waarin alles van een leien dakje gaat. Alles!! is mogelijk als ik in die wereld verdwijn. Ik hoef 't alleen maar te gaan doen en dan word het een succes. Ik maak grootste plannen en verzin ludieke acties die allemaal alle kans van slagen hebben.
Maar daar blijft het dan bij.
Een 'normaal' leven steekt natuurlijk maar bleekjes af bij alle onbegrensde mogelijkheden en avonturen die ik in m'n hoofd beleef. En dus is er altijd een verlangen naar de gedroomde toekomst.
En verlangen staat zo breed in beeld, dat tevredenheid naar de zijlijn word verbannen.
"Als je maar tevreden gaat zitten zijn met wat je hebt, word je maar lui en bereik je niets', is wat ik lang geloofde. Dat verlangen, dat was m'n drive.
Maar ergens naar verlangen impliceert dat iets er nog niet is. Dat je ergens nog niet bent. Dat er een afstand te overbruggen is tussen daar waar je bent en daar waar je wilt zijn. 'En pas als die afstand overbrugd word, kan er tevredenheid zijn', redeneer ik.
En dus ren ik rond, m'n dromen achterna, in gelijke pas met onvrede.
Dromen hebben is een mooi iets. Maar ze moeten niet in de weg gaan staan; je verblinden voor wat je al hebt, wat er al wel is.
Ze moeten niet geboren worden uit valse hoop.
Als...dan...
Als ik dat eenmaal heb/doe, dan kan ik tevreden/gelukkig zijn.

Tevreden zijn is op zich al een mooi doel. Een mooie droom om na te jagen.
Maar ook dan word het weer jagen.
Misschien is het tijd om wakker te worden en te beseffen: Ik hoef nergens heen om tevredenheid te ervaren.Ik kan dat hier en nu doen. Door me te richten op het geluk dat ál in m'n leven is.
Er is nl. maar één stap die gezet hoeft te worden naar tevredenheid en dat is de stap van dankbaar zijn. Stilstaan bij wat je hebt, en zien wat er al ís in je leven.
Als je dankbaar bent voor alles wat er in je leven is, worden zelfs verdrieten mooi; kun je in de nacht de sterren nog zien glanzen. En als de zon schijnt, zorgt dankbaarheid ervoor dat je makkelijker geníet, want dat is ook een vak apart.
Dankbaarheid word in je hart geboren, waar het vrienden word met liefde en tevredenheid. En dat hoeft helemaal niet te betekenen dat je je passie verliest, zoals ik ook zolang heb geloofd, want ook die houd zitting in je hart.
Wat is het toch een gekke gewoonte van ons, om ons geluk buiten de deur te zoeken.
Als we dat en dat hebben, dan kunnen we pas.....
BULLSHIT!!
Alles ís er al! gewoon binnenin. In je hart.
De deur naar je hart gaat open zonder kloppen, gewoon omdat je al verwacht word. En als je binnenkomt word je verwelkomd. Door liefde, passie, dankbaarheid en tevredenheid. En als het goed is, is ook vertrouwen meteen van de partij.
Slechts als ik in de buitenwereld zoek naar vervulling, is er sprake van bezorgdheid.
Allicht! Want daar zal ik het niet vinden. Hoe hard ik ook ren en hoe goed ik ook zoek.
*
Carl Jung zei het eeuwen geleden al:
Wie naar buiten kijkt droomt, wie naar binnen kijkt word wakker.
Weten doe ik dit dus allemaal wel.
Nu nog doen.
Of misschien is het simpeler en moet je dat andere gewoon laten, dan gebeurd het vanzelf.
En dan geef je je droom niet op.
Je droom word op dat moment vervult.