Ik ben een klaproos

Eigenlijk gebeuren er best rare dingen in m'n leven.
Juist nu ik allerlei nog te behalen doelen heb laten vallen en meer m'n hart ben gaan volgen van dag tot dag, beginnen dingen op hun plaats te vallen.
Het is een mooi proces om te volgen.
Toen ik ziek werd en uitviel was mijn leven een puinhoop en alles leek heel verwarrend en ingewikkeld. En als je in-gewikkeld bent , zit er maar één ding op: jezelf gaan ont-wikkelen.
Ontwikkeling is een tijdje mijn hoogste goed geworden. Maar omdat ik van alles moest ontwikkelen, omdat ik mezelf niet goed genoeg meer vond, ging ik ineens van alles van mezelf moeten. Ik moest mezelf verbeteren, moest alles loslaten, moest op m'n gezondheid gaan letten, moest spiritueler worden en emotioneel stabiel. Meer inzicht krijgen, van alles snappen, m'n leven weer op de rails zetten. Erachter komen wat dan wel, na een hele tijd van van alles niet meer. Doelen stellen, richting bepalen, stappen zetten, blokkade's opruimen, talenten ontwikkelen.
Hard werken hoor, al dat werken aan jezelf.
Eerst was er dus in-gewikkeld. Nu was ik bezig met ont-wikkelen en daar kwam dus nog bij dat het nodig bleek mezelf te ont-moeten.
Want dingen veranderen, betekend van alles willen. En willen leid dan weer tot moeten. Tenminste ..bij mij.
Keihard werken om relaxed te worden.
*
Ik ben daar nu dus mee gestopt. Tis mooi geweest.
Niet dat 't niet nuttig was, maar een mens moet verder.
Ik ben in de volgende fase aangeland. De fase van mezelf ontplooien. En dat vind ik een mooi woord. Nu ik de wikkels verwijderd heb, kan ik eindelijk uitgroeien tot ware grootte.
Ik zat al die tijd een soort van bekneld in mezelf. Ik heb mezelf met hard werken bevrijd en nu is het tijd om te kunnen ontspannen. Ontplooien gaat namelijk vanzelf!
Ik voel me nu als een klaproosje. De schellen van de knop zijn er net afgevallen en ik zit nog helemaal in de kreukels, maar m'n ware gedaante is uit de beklemming bevrijd en kan zich nu langzaam maar zeker gaan ontvouwen.
Het kopje richt zich vrolijk op naar de zon en toont haar hart, dat nu klaar is om bevrucht te worden. Om niet alleen in alle schoonheid te stralen, maar ook om alvast zaad te vormen dat straks weer nieuwe schoonheid gaat verspreiden.
Zo voelt het voor mij nu ook; ik hoef alleen nog maar stralend en vruchtbaar te zijn. Tot bloei te komen.
Ben benieuwd tot wat ik mezelf ontvouw.