45

'n Mooie leeftijd vinnik 't, 45.
Het is niet een 45, wat ik me had voorgesteld als 45 toen ik nog 25 was, of 15.
Dacht ik toen, dat je met 45 zo'n beetje klaar was met je leven en het mooiste gedeelte er wel zo ongeveer opzat, nu voelt 45 meer als: ik ben op de helft en nu gaat m'n leven echt beginnen.
Ik hoef nl. niet meer zo nodig, en daardoor word nu juist alles mogelijk.
Bepaalde onzekerheden en angsten van de 'eerste helft', kan ik nu achter me laten. Ik weet beter wie ik ben, wat ik wil, wat ik kan. Ik besef dat ik niet alles moet geloven wat ik denk. Dat datgene wat ik voor waar aanneem, misschien wel gewoon zelfverzonnen is; ooit blindelings aangenomen, zonder ff te checken.
Ik heb geleerd dat angst een slechte raadgever is en je beter kunt luisteren naar je hart en daarbij je angst beter aan kan kijken dan ervoor weg te rennen. Geleerd dat, om in je kracht te komen, je ook bereid moet zijn kwetsbaar te zijn.
Dat je elk moment in je leven voor de keuze staat tussen gelijk of geluk, en dat het niet je kansen maar je keuzes zijn, die bepalen wie je bent. Dat je zelf het voorbeeld geeft voor hoe mensen je zullen behandelen. Zelfrespect iets is wat van binnenuit groeit door lief te zijn voor jezelf, en dat geen mens je dat kan geven als je het jezelf niet geeft. Dat zelfacceptatie leidt tot zelfvertrouwen.
Ik heb gestoeid met m'n innerlijke waarden en m'n leven zo ingedeeld dat ik ernaar kan leven, zodat hoe ik doe, past bij wie ik ben.
Ik weet nu dat je lichaam signalen geeft als er iets mis is en dat je daar maar beter naar kan luisteren; dat een goede gezondheid iets is om heel blij mee te zijn en dat alles wat je doet (dus ook niets doen), een gevolg heeft.
En leven in het hier en nu, met m'n focus op waar ik dankbaar voor kan zijn, schept tevredenheid.
*
Mij hoor je dus niet klagen over het verliezen van m'n jeugd; volgens mij word 't alleen maar steeds leuker, interessanter en makkelijker.
*
Ik heb een kronkelig levenspad gevolgd vanuit jeugd naar volwassenheid. Leren verantwoordelijk zijn voor m'n eigen leven, dat was nog een hele klus. Mezelf en m'n wensen serieus nemen; had ik ook wat te willen dan??
Ja!! Dromen najagen, doelen stellen, van alles willen, doen, bereiken.
Eindelijk begon ik mezelf op een gegeven moment serieus te nemen. Werk maken van m'n leven en hoe ik dat wilde vormgeven.
*
Nu kom ik bij 't punt dat ik mezelf eens fijn wat minder serieus kan nemen. Er hoeft niet meer zoveel, alhoewel alles nog kan. Maar losjeser nu, met meer lichte sprankel en minder druk; een ..hoe zal ik het noemen.. ultiem sourcy-gevoel. Helder, fris en licht bruisend. Vanuit een basisweten in mezelf. Vanuit meer balans. 'n Soort van ijkpunt, vanwaaruit ik mezelf alles kan gunnen maar niet meer van alles moet.
Ik heb met vallen en opstaan geleerd lief te zijn voor mezelf, omdat er eigenlijk niks anders opzit en dat is maar goed ook. Er is niks mis met jezelf waarderen en accepteren en dat heeft niets te maken met verwaand zijn, of egoistisch, maar met zelfbehoud en krachtig zijn. Ik geef mezelf dus niet meer op m'n kop, maar troost mezelf bij mislukking. Val mezelf niet meer af, maar geef steun. En waarempel; waar ik vroeger geloofde tegen deze tijd uitgebloeid te zijn, onstaan weer overal nieuwe knoppen.
M'n lichaam krimpt al, maar m'n geest ontvouwd. Ik heb 't gevoel op een top te staan, zonder dat ik ergens ben. Alsof ik m'n hoofd door de wolken heb gestoken; alsof er een sluier is opgetild en ik dingen nu helder en beter zie. Ik heb de ramen van m'n innerlijk huis gewassen.
Ik kan nu ergens tijd voor maken, zonder dat ik weet voor wat, waarna m'n inspiratie me leidt naar creativiteit en schoonheid maken.
Ik heb het gevoel dat ik nu eindelijk pas bij wie ik ben.
Niets hoeft nog persé, en alles mag.
Ik heb geleerd dat vrijheid niet iets is wat je wel of niet krijgt of hebt, maar iets wat je jezelf wel of niet geeft.
M'n pas is vertraagd, maar niet vanuit vermoeidheid, ontmoediging of zwaarte, maar vanuit kalme rust terwijl ik toch niets aan enthousiasme heb ingeleverd.
Eindelijk voel ik me nu in de bloei van m'n leven.
Oude ballast heb ik van me afgeschud. trauma's, verdrietjes en pijn verwerkt. Klaar om me te laten verassen door het leven. Waar ik eerder persé controle wilde, ben ik nu nieuwsgierig. Deze keer zonder bang te zijn geraakt te worden in pijn.
Juist andersom;
Geraakt worden is tot leven komen.
Pijn en fijn zijn twee kanten van een medaille die ik graag in ontvangst neem.
En alhoewel ik mezelf nog steeds af kan vragen, wat ik later wil worden, besef ik des te meer, dat ik altijd al iets ben geweest. Dat wie ik ben, niet afhangt van de titel voor m'n naam.
"Ik ben moeder, kunstenaar, coach, schrijver, ondernemer...", is veranderd in: "Ik ben waardevol, liefde en kracht.
Nog geen 10 jaar geleden liep ik helemaal vast in het systeem. Ik heb toen, besef ik nu, op een splitsing gestaan en ik kon kiezen tussen verbeteren en verbitteren.
Had ik de moed om anders naar mezelf en de wereld te gaan kijken, m'n ideeën overhoop te gooien? te groeien? open te staan voor nieuw? Of zou ik vasthouden aan mijn idee, mijn opvatting, mijn starre blik en zodoende tegen frustratie aan blijven lopen? tegen de wereld aan blijven schoppen? Vasthouden aan het: zo is het en zo ben ik nou eenmaal-syndroom.
Ik zag aan de ene kant een pad vol hobbels, stekels en diepe kuilen, maar met licht aan de horizon. Aan de andere kant was een vrij egaal pad, dat zich echter alleen maar steeds verder versmalde en in het donker eindigde. Ik ben blij dat ik toendertijd voor de uitdaging; de afslag van verbeteren heb gekozen. Ik heb de hobbels, stekels en kuilen genomen en ontweken en me soms wanhopig afgevraagd of ik nog ooit heelhuids uit het doolhof zou komen, maar ik ben uiteindelijk weer in het licht terecht geraakt.
En natuurlijk loop ik nog regelmatig in de schaduw, maar dat is enkel m'n eigen schaduw en ik ben zelf het licht. Het is een schaduw die maakt dat ik daarna weer extra geniet van de zon. Een schaduw die zelfs regelmatig even verkoeling brengt, tijdens het zinderende avontuur dat leven heet.
45 worden; ik kan het iedereen van harte aanbevelen.