Ik heb de hardnekkige gewoonte om te denken dat m'n leven nog moet beginnen.
Terwijl ik met m'n 45 jaar op de teller, al bijna op de helft ben (een zekere vorm van optimisme is mij zoals je ziet niet vreemd).
Steeds maar dat; ...als....dan...., is een vervelende ziekte.
Alsof er eerst aan allerlei voorwaarden gedaan moet zijn voordat ik kan beginnen.
Beginnen met wat? vraag ik me dan af.
Dit is de meest fantastische tijd van m'n leven. Ik heb absoluut alles wat m'n hartje begeert en ik presteer het nog om mezelf op te jagen ergens te komen, terwijl ik er al lang en breed ben.
Wat maakt het toch zo moeilijk om dat te zien?
waarom moet het altijd meer? en is het nooit genoeg?
Kijkend naar wat er ontbreekt, word de lijst alsmaar langer. Terwijl er maar één ding nodig is, om de overvloed die ik nu beleef te kunnen ervaren:
dankbaarheid voor wat er ís.
Waarom moet ik mezelf daar zo vaak aan herinneren?
"Zet eens een keer een ander programma op", denk ik dan.
Ik jaag mezelf op om ergens te komen,
maar ik ben er al.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten