Nieuwe religie

Ik heb me overgegeven aan het hogere..
Het hogere zelf wel te verstaan.
Ik ben er al een tijdje achter, dat die het veel vaker bij het rechte eind heeft, dan die zelfbedachte ik.
Er word al lang tegen me gesproken. Ik leer nu eindelijk ook luisteren.
Maar dat houd wel tevens in dat ik nu m'n controle los moet laten. En dat valt nog niet mee.
Loslaten lijkt zo ....ja, wat eigenlijk? zweverig? stuurloos? alsof je iets gaat verliezen...
~
Toch...nu ik het aan het doen ben, kom ik erachter:
Loslaten is geen willoze daad, maar een bewuste overgave aan de natuurlijke stroom van het leven. Je verliest ook niets, je wint!
Steeds duidelijker word het, dat ik niet met m'n weten kan omvatten wie ik ben.
Alles wat ik denk dat ik ben, is slechts een aanname, een geloof, een overtuiging, die niet pertinent waar hoeft te zijn, maar waarmee ik mezelf wel vaak beperk.
Ik laat dat nu dus voorzichtig los, en das best eng, want als ik niet ben wie ik denk dat ik ben, wie ben ik dan wel??
Een identiteitscrisis ligt om de hoek gemeen op de loer.
Maar toch gaat er nu plotseling van alles vanzelf; begint er iets tot bloei te komen.
En ik weet ineens zeker:
Hier pluk ik straks de mooiste vruchten van.
~
Er valt niets te doen
of te willen
in dit leven
Slechts te zijn wie ik ben
en daar expressie aan te geven.
*