Ik heb de coach en trainer in mij maar even met vakantie gestuurd. Steeds meer krijg ik het gevoel dat dat iets is waar ik me tevel aan vasthoud. Teveel bepaald vanuit m'n wilskracht, ipv hartskracht.
Ik heb mezelf innerlijk afgvraagd: Wat als ik nou eens helemaal niets met die coach ga doen, wat zou er dan zijn?
Het is een vreemde omschakeling om m'n eigenlijke richting te laten vallen.
Een leap of faith?
Eigenlijk eerder een koerswijziging. Iets wat vanzelf lijkt te gebeuren.
Toch blijf ik mezelf ook een beetje in weg zitten met angst, met gebrek aan vertrouwen.
Maar gelukkig niet meer met denken dat ik iets moet worden. Ik weet inmiddels dat ik al iets ben.
't Zal allemaal wel, of zo. Ik ben verzadigd met willens.
Genoeg van al dat gedoelenstel. Weg! met die wet van de aantrekking en dat ik van alles wil voor mezelf.
Tot bloei komen en daar gelukkig me zijn. Das m'n enige doel nog.
En warmte en liefde en rust en innerlijke vrede. Amen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten