Apetrots op mezelf

Wat ik uitermate wonderlijk vind, is dat een rot gevoel zo snel - en op het eerste gezicht zomaar - van je af kan vallen.
Loop ik de hele week al rond met onbestendige gevoelens van irritatie, boosheid en zorgen: sinds net sta ik weer om half 10 's avonds uit volle borst met Stevie Wonder mee te zingen en dansend de afwas te doen.
Hoe kan dat en wat moet daarvoor gebeuren?
De hoe vraag vinnik minder interessant, want dat is een lang en psycho-logisch verhaal over hoe de brein werkt. Blijkbaar is ons emotionele hersendeel tot heel wat meer en staat, dan we met ons denken kunnen bevatten en dat vind ik een troostende gedachte.
"Wat moet daarvoor gebeuren?" vind ik echter een interessantere vraag. Want er was een tijd dat ik wekenlang rond kon lopen met een vaag onbestemd vervelend gevoel, dat ik vaak genoeg weg heb proberen te poetsen met net doen alsof er niks aan de hand was en gewoon een heleboel lol maken. Wat natuurlijk altijd maar heel even lukte. Plezier maken is niet het tegenovergestelde van onvrede en het lost het ook niet op.
Maar wat dan wel?
Ik heb inmiddels geleerd en nu dus met succes toegepast: als er iets zit te wringen, moet je het los maken. Als je iets in de weg zit, moet je het opruimen. Als er iets in je keel blijft steken, moet je het ophoesten en doorbijten beter dan wegslikken. Pijn bestrijd je niet met lol, maar met "auw" zeggen. Niet beschuldigend of verwijtend, niet aanvallend of verdedigend, maar gewoon "auw!". Met respect voor jezelf en ander(en). Maar we willen meestal graag zo snel mogelijk weg van de pijn, zonder te weten dat pijn zich enkel uit laat gummen met erkenning.
Erkenning geven aan wat er is: niet altijd even makkelijk.( Liever vechten we tegen de realiteit.)
Toch heb ik dat nu eens een keer wél gedaan.
Ik heb vanuit m'n diepste wezen m'n waarheid gesproken (en daarmee de angst in de ogen gekeken om niet leuk gevonden te worden).
M'n grenzen aangegeven (nadat ik die voor mezelf duidelijk had gekregen) en daarmee duidelijk onderscheid gemaakt tussen wat mijn en dijn is. Verantwoordelijkheid voor m'n eigen gevoelens genomen en uit onvoorwaardelijke liefde voor mezelf en die ander gehandeld. Ik ben voor mezelf opgekomen, zonder m'n 'tegenstander' af te vallen (en dat was makkelijker dan ik dacht, als je daar even je best voor doet), geaccepteerd wat er is, ruimte gevraagd én gegeven, een stapje terug gedaan (waarom had ik daar eerst zo'n moeite mee??)en losgelaten in het vertrouwen dat alles zowiezo goed is, hoe dan ook.
Ik ben uit m'n drama gebleven door me dingen niet persoonlijk aan te trekken of op te pakken, noch in de aanval of verdediging te gaan.
We hebben niet om gelijk gevochten, maar zijn voor geluk gegaan.
Wederzijds respect was daarbij het uitgangspunt.
En met deze ingrediënten zijn er wonderen gebeurd en voel ik me nu bevrijd.
Vervolgens heb ik mezelf een schouderklopje gegeven en die ander een kus.
Bovendien ben ik supertrots op mezelf en dat mag ik.
Want dat is ook zoiets: we zijn er meestal als de kippen bij om onszelf op de kop te geven, maar tevreden en blij mijn met nieuw gedrag, iets wat goed gegaan is, vinden we vaak gewoon vanzelfsprekend en daar lullen we niet over.
Nou, ikke wel deze keer.
Schouderklopje voor mezelf en ik hoop dat ik het er volgende keer weer met een ruim voldoende vanaf breng. Ik kijk bijna uit naar een volgend conflict. ;-)
En als 't dan mislukt, ga ik gewoon nog steeds net zo veel van mezelf houden.
Dat is beloofd.
Want door gewoon houden van, word je goed in wat je doet, dat blijkt nu wel weer.