Wat me dit nou weer?

Was ik vroeger 'n niet kapot te krijgen, multitasking, overal voor inne, sterke bikkel van een meid; inmiddels ben ik een zogezegde softie, een watje, een zachtgekookt ei, een HSP-tje.
Vandaag bv. ben ik weer ineens, gewoon door helemaal niets, totaal uitgeput. Lamlendig is eigenlijk een veel passender woord.
Het enige antwoord hierop is voor mij: mezelf volledig en onvoorwaardelijk geven waar ik behoefte aan heb; een hangmat en een goed boek. Gelukkig schijnt de zon.
Maar..WAT ME DIT NOU WEER??? denk ik dan wel.
Evengoed ben ik het gewend van mezelf en ook dat is verontrustend.
Onvoorspelbare aanvallen van vermoeidheid en licht depressieve gevoelend wisselen al jaren regelmatig de wacht met ongebreideld enthousiasme en hevig borrelende positiviteit.Alsof er ergens een kraantje zit wat buiten mijn bewustzijn om, open of dicht word gedraaid.
En wie zit er GVD met die kraan te rommelen?

Blijkbaar kan ik het niet laten om redenen te zoeken bij dit frappante fenomeen.
Nu ben ik al jarenlang een zeer bedreven psychosomatiër. Ik kan nl. uit ooit noodzakelijke zelfbescherming, maar heel moeilijk voelen wat ik nu eigenlijk voel. Ik fantaseer liever dat alles gewoon goed is; niks an de hand...
En dus heeft mijn lijf besloten mij bij de les te houden door allerlei kwaaltjes te ontwikkelen.
Ooit heb ik mezelf zolang kunnen ontkennen dat ik het tot een burn-out heb weten te schoppen, maar ik ben daar inmiddels zo goed als van genezen, op een rug- en nekje vol vliegende kwaaltjes na.
Toch laat zo'n jarenlange uitval door deze mentale, emotionele en fysieke muiterij van je lichaam wel degelijk z'n sporen na, merk ik nu.
Eén daarvan is dat ik niet meer kan vertrouwen op m'n lichaam.
* Herstel*
Mijn lichaam weigert soms te doen wat ík wil, maar handelt daarnetegen in opdracht van een ander aspect van mij dat waakt over mijn welzijn. Zoals een flipperkast met een 'op tilt'-systeem; als ik me ergens over opwind en teveel tegen 't leven aanduw.
Maar wat is er dan nu aan de hand, wat ik weer eens niet wil voelen?
Zou het zomaar te maken kunnen hebben met de ongemerkte spanning die een expositie van m'n nieuwste schiderkunstjes met zich meebrengt? De spanning - daar hebben we 'm weer - van 'goed genoeg' zijn en beoordeeld worden?
't Knijpt wel een beetje als twee langslopende botte bouwvakkers m'n -met liefde in elkaar getimmerde- lijsten van sloophout "leuk voor in de schuur, hahaha" vinden.
Of had ik gewoon - helemaal niks psychosomatisch - niet zo te keer moeten gaan bij het slopen van het hout?
En dat ontstoken rode oog?
Moet ik dat esoterisch benaderen door me af te vragen wat ik, gewoon letterlijk genomen, niet wil zien? Of heb ik 'gewoon' een splintertje in m'n oog gekregen bij het hakken?
Soms is het maar een verwarrende boel op zo'n zelfontdekkingsreis.