maandag 18 augustus 2008

Lekker niks

Vandaag ga ik alleen maar doen waar ik zin in heb.
En dat is tricky.
Want m'n hele huis is een puinhoop, ik 'moet' m'n postertjes nog aanpassen en af laten drukken. Bovendien is een vriendinnetje jarig en moet ik nog op een kadootje uit. Het eeuwige, heilige moeten...
Misschien word vandaag wel een experiment: Kunnen zin en moeten vrienden worden?
*
Zo'n doen-waar-ik-zin-in-heb dag las ik nu heel bewust in. Tijd voor mezelf in m'n agenda. Daar ben ik goed in...geworden.
Ooit moest ik daar nl. goed in worden. Ooit moest ik leren m'n grenzen te beschermen en daar voor moest ik leren om m'n grenzen te leren kennen en dat was vlak nadat ik ingezien had dat het nodig is om grenzen te hébben.

Het is overigens vrij goed mogelijk om jezelf allerlei nieuwe dingen aan te leren, vind ik. Je hoeft gelukkig niet je hele leven te herhalen wat je van thuis uit meegekregen hebt. Plus dat ontneemt me gelukkig ook meteen het 'zo ben ik nu eenmaal'-smoesje. Ik houd geloof ik niet van smoesjes en al helemaal van smoesjes die ik mezelf vertel.

Vandaag doe ik alleen waar ik zin in heb, omdat m'n lichaam roept dat ik daar aan toe ben.
De neiging die daarbij meteen opkomt is om terug te kijken en me af te vragen of ik dat wel verdient heb. Maar ik weet inmiddels dat dat slechts mijn mind (wie komt er met een goeie vertaling?) is die controle wil houden.

Vandaag doe ik alleen waar ik zin in heb, omdat ik weinig energie heb en een half en een helemaal ontstoken oog heb als waarschuwing.
Ik hoop dat ik nog ooit zover kom dat ik mezelf die tijd kan geen, zonder dat ik eerst gewaarschuwd moet worden door m'n lijf. Gewoon omdat balans belangrijk voor me is en daarvoor is het belangrijk dat 'moeten' afgewisseld word met 'zin in'.
En ik fop mezelf nogal eens, omdat ik bijna alles wat ik moet doen ook zo leuk vind om te doen. Er is zoveel te doen en ik heb er ook gewoon vaak zin in. Maar zelfs dan is het belangrijk om af en toe de heleboel eens even de boel te laten.
Bovendien hoor ik af en toe m'n vader nog achter me staan die zegt: "Als je geen zin hebt, moet je zin maken".
En daarom grijpt mijn lichaam af en toe in.
Omdat ik daar geen zin meer in heb en m'n lichaam blijkbaar beter weet wat goed voor me is, dan ik.

Geen opmerkingen: