Wat zijn dromen en wat is werkelijkheid?
Misschien moeten we wakker worden uit de droom dat dit de werkelijkheid is.
woensdag 17 september 2008
M'n toekomst herinnerd...
Vorige week, slapend onder de blote sterrenhemel, had ik een droom. Een droom die zo echt was, dat ik me tijdens m'n droom afvroeg of de plek waarover ik droomde echt bestond of alleen maar in m'n droom. In m'n droom besloot ik dat die plek echt bestond. Ik was er immers al zo vaak geweest. Het is een plek, ergens midden in de stad, maar toch een groene oase. Altijd als ik daar kwam, wenste ik dat ik daar kon blijven. Dat ik daar kon wonen. Helaas voor mij; het was al bewoond. Door inspirerende en creatieve mensen, die hadden daar hun vaste stek. Ik voelde me altijd welkom, maar kon nooit lang blijven want ik was altijd onderweg...naar iets of ergens.
En nu was ik daar weer. En deze keer was iedereen verdwenen. De groep mensen die daar had gewoond was ergens anders heen gegaan. Mijn hart juichte. M'n gevoel vertelde me, dat ik voorbestemd was om hier te zijn. Dat het nu de tijd was. Ik kende de plek op m'n duimpje en had me al vele malen voorgesteld wat ik zou doen als ik daar een vinger in de pap had. Ik zou de energie zoals die was willen bewaren, maar ipv een gesloten gemeenschap zou ik het open willen maken.
Een mooie grote tuin, met eeuwenoude bomen, een vijver en 3 huizen, waarvan er 2 samenstaan. Ietsje verderop staat een rijtje (garage?)boxen, waar ateliers in gevestigd waren. Een oase van onverwachte rust, in het centrum van de stad. Daar een creatieplaats maken... een inspiratie-centrum! Voor iedereen, jan en alleman, die open wil komen staan voor de kunst van creatie. Een ieder die z'n ziel wil laten zingen en wil proeven hoe vrijheid smaakt. Gewoon, om harten te openen, om de poorten open te zetten naar de tuin van Eden; een hemelse plek die in ieder van ons bestaat, maar waar we het contact mee hebben verloren. In ons hart, waar we zo weinig tijd doorbrengen, maar wat een plek is, die ons alles geeft.
Een plek waar je vervulling kunt vinden in de bijzondere wereld van de creatieve inspiratie. Een plek waar je je ziel kunt ontplooien, waar je thuis kunt komen. Een plek waar iedereen leraar en leerling kan zijn. Een plek in het hart van de stad, in het hart van de mens in het hart van creatie.
In mijn droom, op die dag, bleek dat het centrum een bestemming zocht. Een bestemming en een creator en inspirator. Iemand die de roeping had om daar iets bijzonders te creëren. Iemand die de tijd, de drive, een plan en de wens had. Iemand die kon creëren, decoreren, doceren en anderen inspireren en motiveren. M'n bloed begon te gonzen, m'n huid te tintelen, m'n hart te juichen: Dat huis, dat was voor mij! En die iemand was IK!!
Want er moest ook iemand constant wonen, om het te bezielen. Precies waar ik van droomde, als ik niet droom. Eigenlijk was alles er al klaar voor om door iemand geadopteerd te worden. En ik dacht, wist, voelde in heel m'n wezen, dat dit was waarnaar ik m'n leven lang al onderweg was. Alsof de toekomst me riep. Alsof een deel van mij altijd al had geweten dat dit was wat ik zou gaan doen. Zoals een zaadje de vorm, de herinnering van de boom al in zich heeft en alleen nog maar tot zichzelf uit hoeft te groeien. Alsof het altijd al in de sterren heeft gestaan. Alsof ik eindelijk m'n plek in kon nemen. Ik herinnerde me ineens weer heel sterk hoe mijn toekomst eruit zou zien. Ik werd geroepen, wakker gemaakt. Alles wat tot nu toe in mijn leven was geweest, was een voorbereiding op dit. Geen enkele twijfel over mogelijk. Eindelijk kon het op z'n plek vallen.
Ik ken zelfs het bord al wat aan de ingang zal komen staan:
Welcome to Eden,
where sunlight dances
where flowers fall asleep
where trees dream
where your heart can follow the rythm of nothingness
where your spirit can rest in the arms of happiness
*
Inmiddels ben ik alweer een tijdje wakker.
En hoe langer ik wakker ben, hoe meer de droom vervaagd. Hoe onwerkelijker het allemaal lijkt. en natuurlijk is het ook onwerkelijk. Het was een droom. En toch kan ik me niet aan het gevoel onttrekken, dat wat ik nu als werkelijkheid ervaar, de eigenlijke droom is, en dat er ergens iets is, wat rustig afwacht tot ik eindelijk eens wakker word.
En nu was ik daar weer. En deze keer was iedereen verdwenen. De groep mensen die daar had gewoond was ergens anders heen gegaan. Mijn hart juichte. M'n gevoel vertelde me, dat ik voorbestemd was om hier te zijn. Dat het nu de tijd was. Ik kende de plek op m'n duimpje en had me al vele malen voorgesteld wat ik zou doen als ik daar een vinger in de pap had. Ik zou de energie zoals die was willen bewaren, maar ipv een gesloten gemeenschap zou ik het open willen maken.
Een mooie grote tuin, met eeuwenoude bomen, een vijver en 3 huizen, waarvan er 2 samenstaan. Ietsje verderop staat een rijtje (garage?)boxen, waar ateliers in gevestigd waren. Een oase van onverwachte rust, in het centrum van de stad. Daar een creatieplaats maken... een inspiratie-centrum! Voor iedereen, jan en alleman, die open wil komen staan voor de kunst van creatie. Een ieder die z'n ziel wil laten zingen en wil proeven hoe vrijheid smaakt. Gewoon, om harten te openen, om de poorten open te zetten naar de tuin van Eden; een hemelse plek die in ieder van ons bestaat, maar waar we het contact mee hebben verloren. In ons hart, waar we zo weinig tijd doorbrengen, maar wat een plek is, die ons alles geeft.
Een plek waar je vervulling kunt vinden in de bijzondere wereld van de creatieve inspiratie. Een plek waar je je ziel kunt ontplooien, waar je thuis kunt komen. Een plek waar iedereen leraar en leerling kan zijn. Een plek in het hart van de stad, in het hart van de mens in het hart van creatie.
In mijn droom, op die dag, bleek dat het centrum een bestemming zocht. Een bestemming en een creator en inspirator. Iemand die de roeping had om daar iets bijzonders te creëren. Iemand die de tijd, de drive, een plan en de wens had. Iemand die kon creëren, decoreren, doceren en anderen inspireren en motiveren. M'n bloed begon te gonzen, m'n huid te tintelen, m'n hart te juichen: Dat huis, dat was voor mij! En die iemand was IK!!
Want er moest ook iemand constant wonen, om het te bezielen. Precies waar ik van droomde, als ik niet droom. Eigenlijk was alles er al klaar voor om door iemand geadopteerd te worden. En ik dacht, wist, voelde in heel m'n wezen, dat dit was waarnaar ik m'n leven lang al onderweg was. Alsof de toekomst me riep. Alsof een deel van mij altijd al had geweten dat dit was wat ik zou gaan doen. Zoals een zaadje de vorm, de herinnering van de boom al in zich heeft en alleen nog maar tot zichzelf uit hoeft te groeien. Alsof het altijd al in de sterren heeft gestaan. Alsof ik eindelijk m'n plek in kon nemen. Ik herinnerde me ineens weer heel sterk hoe mijn toekomst eruit zou zien. Ik werd geroepen, wakker gemaakt. Alles wat tot nu toe in mijn leven was geweest, was een voorbereiding op dit. Geen enkele twijfel over mogelijk. Eindelijk kon het op z'n plek vallen.
Ik ken zelfs het bord al wat aan de ingang zal komen staan:
Welcome to Eden,
where sunlight dances
where flowers fall asleep
where trees dream
where your heart can follow the rythm of nothingness
where your spirit can rest in the arms of happiness
*
Inmiddels ben ik alweer een tijdje wakker.
En hoe langer ik wakker ben, hoe meer de droom vervaagd. Hoe onwerkelijker het allemaal lijkt. en natuurlijk is het ook onwerkelijk. Het was een droom. En toch kan ik me niet aan het gevoel onttrekken, dat wat ik nu als werkelijkheid ervaar, de eigenlijke droom is, en dat er ergens iets is, wat rustig afwacht tot ik eindelijk eens wakker word.
donderdag 11 september 2008
de secret in het kwadraat - vervolg
Naar aanleiding van mijn reactie over de schatkaarten op de bijnarijkenberoemdblog, werd ik uitgenodigd mijn verhaal te schrijven over hoe ik tot het maken van het boek ben gekomen en hoe ik dat precies heb gebruikt. Dit verhaal wil ik jullie niet onthouden....
Bij deze.
Jaren geleden is het alweer, dat ik met een burn-out thuis kwam te zitten en geen idee had wat ik nog met m'n leven aan moest.
Geen enkel zicht had ik op wie ik was, wat ik wilde en kon.
Al jaren was ik kapster, want m'n oma was een kapster, m'n moeder was een kapster, m'n tante was een kapster en straks werd m'n dochter ook een kapster.
Helaas voor mij toen, was het hebben van een veels te goedlopende, 6 dagen per week opene kapperszaak met 7 vrouw personeel en 2 trainings- en 1 boekhoudavonden per week als alleenstaande moeder iets teveel van het goede. Ik kreeg eerst vage klachten en niet lang daarna was het 'all systems meltdown'.
Geen haartjes knippen meer voor mij. Noch opleidingen geven en volgen, zaak runnen en boekhouding doen. Zelfs de verzorging van mijn zoon, moest ik uit handen geven. De bordjes tuimelden een allemaal tegelijk van hun stokje.
"Nog 2 jaar zo doorgaan", zei de dokter, "en dan ben je op".
Tsjah, wat doe je dan?
Eerst in een gat vallen natuurlijk, maar daar had ik het snel gezien. Te donker, te drukkend, te benauwd.
Maar hoe kwam ik eruit dan?
Op aanraden van mijn beste vriendin, begon ik met het maken van een "gewenste-leven"s-boek; een methode die zij gebruikte om tieners in contact te brengen met wat ze later willen worden. Voor mij was later al voorbij, maar ik was toch weer helemaal terug bij af, dus, ach...waarom niet...
De opdracht was simpel:
Zoek in oude tijdschriften naar plaatjes, spreuken, artikelen en woorden die je aanspreken. Of plak er in wat je bezig houd, wat je aandacht trekt, waar je van houd.
En ach ja; what else to do? zo in de ziektewet.
Het is mijn redding gebleken.
Door met dit boek te werken verschoof mijn focus.
Had ik voordat ik begon allemaal heel helder en duidelijk wat ik niet (meer) wilde, niet leuk vond, wilde vermijden, waar ik vandaan wilde; nu werd ik opgeroepen te kijken naar - wat dan wél! - , naar wat me aansprak, en bovendien; wat er allemaal in mijn leven was, wat waardevol voor me was.
Dit gaan zien en weten bracht al meteen meer licht en ruimte.
Om het boek wat meer structuur te geven, ben ik het later in gaan delen op onderwerp, zoals met de schatkaarten van Shakti Gawain.(zie the secret in het kwadraat)
Toen ik door mijn collage's (wat vaak afgedaan word als kinderachtig geplak, maar wat het dus echt niet is) beter zicht begon te krijgen op wie ik was en wat ik wenste te creëren in m'n leven, ben ik naast m'n plaatjesboek ook nog begonnen met mijn zg. grote magische doelenboek. Want je kunt wel lekker in je fantasie gaan leven en de hele dag op een roze wolk gaan zitten, dromend over het fantastische leven wat je wilt leiden, de mooiste scenario's visualiserend.... 't Universum is niet gek.
Die hebben zoiets van: Wij kunnen dingen op je pad laten komen, maar dan moet je je wel op het pad bevinden.
Ga! Probeer! Doe!
Actie ~ reactie
Trial ~ error ~ trial ~ succes.
In dit nieuwe schrift, begon ik lijstjes te maken en op te schrijven welke stappen ik zou moeten nemen, wat ik zou kunnen doen, wie ik om steun, raad of hulp kon vragen, waar ik een kijkje zou kunnen gaan nemen, met wie ik in contact zou kunnen komen, kortom: zoeken naar mogelijkheden, en dan vervolgens een soort van maandintentie maken. Niet te strak plannen, niet teveel moetens en willens. Gewoon losjes m'n gevoel en intuitie volgen, maar 't dan wel ook doén. Licht en ruimte ~ weet je wel.
Te weinig om gestresst te raken, genoeg om lekker bezig te zijn en het Universum de kans te geven wat wondertjes te verrichten hier en daar.
Deze creatieve, leuke, lichte, vrijeblije edoch noeste arbeid begon al gauw z'n vruchten af te werpen.
Achter in mijn "gewenste- leven"sboek, begon ik m'n successen in te plakken: De keren dat ik m'n talenten gebruikte, deed wat ik leuk vond en daar blij van werd, ik een bijdrage leverde of een goed plan had bedacht en uitgevoerd.
Want 'to-do' lijstjes; mooi en aardig, een 'accomplished'-lijstje maken, lijken we altijd te vergeten. En das niet alleen jammer. Das doodzonde!
Je aandacht bij wat je wilt bereiken is natuurlijk heel goed, maar zien wat je al hebt bereikt is natuurlijk net zo belangrijk. Het brengt het geluks-gevoel dichterbij. Niet alleen weten wat je wilt, maar ook zien en blij zijn met wat je al hebt. Trots zijn op wat je hebt bereikt. Jezelf waarderen voor je inzet. Geen grotere magnetische aantrekking voor 'de wet' als een voldaan gevoel van eigenwaarde. Erg goed ook voor je zelfrecpect.
Inmiddels is mijn boek vol.
Wat ik wilde en wat ik deed en kreeg, heeft elkaar inmiddels in het midden gevonden. Juist op het moment dat dat ik op het punt stond m'n grote, gedroomde reis te maken, vlak nadat ik m'n eigen BeLight!-inspiratiecentrum was begonnen.
Op deze middelste pagina heb ik een foto geplakt van mezelf in juichende toestand, temidden van het prachtige natuurschoon in Thailand; het land wat me de droom had geschonken die ik met behulp van het Universum had waar gemaakt.
Het werd een fantastishce reis! waarvan je de belevenissen kunt lezen op
http://www.renate-belight.blogspot.com/
Inmiddels weer thuis is BeLight! uitgebreid met een atelier, want dit proces van leren luisteren naar m'n hart zal nooit meer eindigen. Ik blijf gewoon doorgroeien. 'Later als ik ik groot ben', is nog steeds actueel. Ik word nog steeds groter.
En ik heb niet gewacht op 'n prins, maar heb mezelf wakker gekust.
Die prins is inmiddels ook in m'n leven en we dromen nog lang en gelukkig.
Sterker nog!
Ik help nu via www.BeLight.us ook anderen dmv. creatieve workshops, hun droom te vinden en te leren leven.
Deze keer niet alleen via wens- of wilskracht, maar via zijnskracht. En dat beloofd wat!
Want uit mijn boek heb ik geleerd en blijkt ook:
Je hoeft niet altijd te weten wat je wilt, om de wet van aantrekking voor je te laten werken. Het is veel belangrijker dat je je leert herinneren wie je bent en dat je weet wat belangrijk en waardevol voor je is. En dan laat je het aan het Universum over om jou te verassen....
Mijn volgende wens-boek staat sinds kort te popelen in de kast. De nu nog lege pagina's tintelen van verwachting...
the secret in het kwadraat.
Onlangs kwam ik op de Bijnarijkenberoemd-blog en daar is het schatkaartenprincipe van Shakti Gawain's creatief visualiseren voor ons in het Nederlands vertaald.
Dit bracht mij bij het feit dat wat al jaren doe, misschien wel eens interessant kan zijn voor anderen.
Zelf ben ik hier nl. al een aantal jaar mee bezig en heb hetzelfde principe toegepast van de schatkaarten, maar dan heb ik een schatboek gemaakt: ik heb een dummy gebruikt en daar per aantal pagina's hetzelfde principe toegepast. Het boek is door de jaren heen gegroeid, mijn dromen werden steeds helderder, specifieker,wat ik wilde steeds duidelijker.
Toen ze zich gingen manifesteren ben ik vanaf de andere kant mijn successen in gaan plakken, de kleine stappen die ik nam, de tussendoelen, de weg ernaartoe.
Uiteindelijk ontmoette het elkaar in het midden toen ik mijn ultieme droom bereikt had.
Daar plakte ik een grote foto van een juichende zelf.
Toen ik ermee begon wist ik nog niet eens wat ik wilde
Ik had een burn-out, had mn zaak (kinkikappers) moeten verkopen en had geen idee wat ik met mn leven wilde.
Dit boek heeft me erg geholpen
Ik ben gewoon begonnen met plaatjes uit tijdschriften erin plakken die ik mooi vond en die me aanspraken
Later ging ik onderwerpen bedenken en zoeken naar wat ik daarin wilde bereiken.
Het is een erg dik en nuttig boek gebleken en ik wil via deze weg mensen wakker maken voor deze mooie creatieve manier van dromen visualiseren.
't Gekke is wel dat ik van mijn schilderen helemaal niks terug vind in mn wensenboek en ik nu toch een atelier heb.
Zo zie je maar dat je zelf soms helemaal geen contact hebt met wat je kunt en echt wilt vanuit je beperkte perspectief en dat het universum toch weet wat ie moet sturen, alleen al door ermee bezig te zijn tijd te maken om erachter te komen wat je nu eigenlijk echt wilt.
Inmiddels geef ik workshops aan mensen die het ook niet weten, en help ik ze dit duidelijk krijgen door het maken van collages. Ik doe dus gewoon wat ik altijd al deed en doe dus vooral niet meer moeilijk door het ver weg te zoeken.
.
Inmiddels denk ik ook niet meer in doelen, zoals het schatkaartenprincipe je leert (en ik denk nu ook aan de succeskaarten uit het boek van Nisandeh (red goal,orange goal...) maar in waarden en ervaringen. Nog veel effectiever
Het gaat je per slot ook uiteindelijk om de ervaring die je hoopt te hebben na het bereiken van je doel.
Het is niet die auto of het geld wat jou gelukkig maakt, maar het gevoel van bv. vrijheid wat je ermee hoopt te krijgen.
Binnenkort lanceer ik daarom de cursus: Zin in je leven!
Daarin heb ik een combinatie gemaakt van het werken met deze schatkaarten en een zeer effectieve NLP-methode die ik nu nog niet verklap.
Niet hopen op het bereiken van doelen, maar meer zin aan je leven leren geven waardoor doelen bereikt worden zonder dat je ze gesteld hebt.
The secret in het kwadraat.!
En nu ga ik naar de stad om mijn volgende droom/succesboek aan te schaffen en begint de volgende reis.
maandag 18 augustus 2008
Apetrots op mezelf
Wat ik uitermate wonderlijk vind, is dat een rot gevoel zo snel - en op het eerste gezicht zomaar - van je af kan vallen.
Loop ik de hele week al rond met onbestendige gevoelens van irritatie, boosheid en zorgen: sinds net sta ik weer om half 10 's avonds uit volle borst met Stevie Wonder mee te zingen en dansend de afwas te doen.
Hoe kan dat en wat moet daarvoor gebeuren?
De hoe vraag vinnik minder interessant, want dat is een lang en psycho-logisch verhaal over hoe de brein werkt. Blijkbaar is ons emotionele hersendeel tot heel wat meer en staat, dan we met ons denken kunnen bevatten en dat vind ik een troostende gedachte.
"Wat moet daarvoor gebeuren?" vind ik echter een interessantere vraag. Want er was een tijd dat ik wekenlang rond kon lopen met een vaag onbestemd vervelend gevoel, dat ik vaak genoeg weg heb proberen te poetsen met net doen alsof er niks aan de hand was en gewoon een heleboel lol maken. Wat natuurlijk altijd maar heel even lukte. Plezier maken is niet het tegenovergestelde van onvrede en het lost het ook niet op.
Maar wat dan wel?
Ik heb inmiddels geleerd en nu dus met succes toegepast: als er iets zit te wringen, moet je het los maken. Als je iets in de weg zit, moet je het opruimen. Als er iets in je keel blijft steken, moet je het ophoesten en doorbijten beter dan wegslikken. Pijn bestrijd je niet met lol, maar met "auw" zeggen. Niet beschuldigend of verwijtend, niet aanvallend of verdedigend, maar gewoon "auw!". Met respect voor jezelf en ander(en). Maar we willen meestal graag zo snel mogelijk weg van de pijn, zonder te weten dat pijn zich enkel uit laat gummen met erkenning.
Erkenning geven aan wat er is: niet altijd even makkelijk.( Liever vechten we tegen de realiteit.)
Toch heb ik dat nu eens een keer wél gedaan.
Ik heb vanuit m'n diepste wezen m'n waarheid gesproken (en daarmee de angst in de ogen gekeken om niet leuk gevonden te worden).
M'n grenzen aangegeven (nadat ik die voor mezelf duidelijk had gekregen) en daarmee duidelijk onderscheid gemaakt tussen wat mijn en dijn is. Verantwoordelijkheid voor m'n eigen gevoelens genomen en uit onvoorwaardelijke liefde voor mezelf en die ander gehandeld. Ik ben voor mezelf opgekomen, zonder m'n 'tegenstander' af te vallen (en dat was makkelijker dan ik dacht, als je daar even je best voor doet), geaccepteerd wat er is, ruimte gevraagd én gegeven, een stapje terug gedaan (waarom had ik daar eerst zo'n moeite mee??)en losgelaten in het vertrouwen dat alles zowiezo goed is, hoe dan ook.
Ik ben uit m'n drama gebleven door me dingen niet persoonlijk aan te trekken of op te pakken, noch in de aanval of verdediging te gaan.
We hebben niet om gelijk gevochten, maar zijn voor geluk gegaan.
Wederzijds respect was daarbij het uitgangspunt.
En met deze ingrediënten zijn er wonderen gebeurd en voel ik me nu bevrijd.
Vervolgens heb ik mezelf een schouderklopje gegeven en die ander een kus.
Bovendien ben ik supertrots op mezelf en dat mag ik.
Want dat is ook zoiets: we zijn er meestal als de kippen bij om onszelf op de kop te geven, maar tevreden en blij mijn met nieuw gedrag, iets wat goed gegaan is, vinden we vaak gewoon vanzelfsprekend en daar lullen we niet over.
Nou, ikke wel deze keer.
Schouderklopje voor mezelf en ik hoop dat ik het er volgende keer weer met een ruim voldoende vanaf breng. Ik kijk bijna uit naar een volgend conflict. ;-)
En als 't dan mislukt, ga ik gewoon nog steeds net zo veel van mezelf houden.
Dat is beloofd.
Want door gewoon houden van, word je goed in wat je doet, dat blijkt nu wel weer.
Loop ik de hele week al rond met onbestendige gevoelens van irritatie, boosheid en zorgen: sinds net sta ik weer om half 10 's avonds uit volle borst met Stevie Wonder mee te zingen en dansend de afwas te doen.
Hoe kan dat en wat moet daarvoor gebeuren?
De hoe vraag vinnik minder interessant, want dat is een lang en psycho-logisch verhaal over hoe de brein werkt. Blijkbaar is ons emotionele hersendeel tot heel wat meer en staat, dan we met ons denken kunnen bevatten en dat vind ik een troostende gedachte.
"Wat moet daarvoor gebeuren?" vind ik echter een interessantere vraag. Want er was een tijd dat ik wekenlang rond kon lopen met een vaag onbestemd vervelend gevoel, dat ik vaak genoeg weg heb proberen te poetsen met net doen alsof er niks aan de hand was en gewoon een heleboel lol maken. Wat natuurlijk altijd maar heel even lukte. Plezier maken is niet het tegenovergestelde van onvrede en het lost het ook niet op.
Maar wat dan wel?
Ik heb inmiddels geleerd en nu dus met succes toegepast: als er iets zit te wringen, moet je het los maken. Als je iets in de weg zit, moet je het opruimen. Als er iets in je keel blijft steken, moet je het ophoesten en doorbijten beter dan wegslikken. Pijn bestrijd je niet met lol, maar met "auw" zeggen. Niet beschuldigend of verwijtend, niet aanvallend of verdedigend, maar gewoon "auw!". Met respect voor jezelf en ander(en). Maar we willen meestal graag zo snel mogelijk weg van de pijn, zonder te weten dat pijn zich enkel uit laat gummen met erkenning.
Erkenning geven aan wat er is: niet altijd even makkelijk.( Liever vechten we tegen de realiteit.)
Toch heb ik dat nu eens een keer wél gedaan.
Ik heb vanuit m'n diepste wezen m'n waarheid gesproken (en daarmee de angst in de ogen gekeken om niet leuk gevonden te worden).
M'n grenzen aangegeven (nadat ik die voor mezelf duidelijk had gekregen) en daarmee duidelijk onderscheid gemaakt tussen wat mijn en dijn is. Verantwoordelijkheid voor m'n eigen gevoelens genomen en uit onvoorwaardelijke liefde voor mezelf en die ander gehandeld. Ik ben voor mezelf opgekomen, zonder m'n 'tegenstander' af te vallen (en dat was makkelijker dan ik dacht, als je daar even je best voor doet), geaccepteerd wat er is, ruimte gevraagd én gegeven, een stapje terug gedaan (waarom had ik daar eerst zo'n moeite mee??)en losgelaten in het vertrouwen dat alles zowiezo goed is, hoe dan ook.
Ik ben uit m'n drama gebleven door me dingen niet persoonlijk aan te trekken of op te pakken, noch in de aanval of verdediging te gaan.
We hebben niet om gelijk gevochten, maar zijn voor geluk gegaan.
Wederzijds respect was daarbij het uitgangspunt.
En met deze ingrediënten zijn er wonderen gebeurd en voel ik me nu bevrijd.
Vervolgens heb ik mezelf een schouderklopje gegeven en die ander een kus.
Bovendien ben ik supertrots op mezelf en dat mag ik.
Want dat is ook zoiets: we zijn er meestal als de kippen bij om onszelf op de kop te geven, maar tevreden en blij mijn met nieuw gedrag, iets wat goed gegaan is, vinden we vaak gewoon vanzelfsprekend en daar lullen we niet over.
Nou, ikke wel deze keer.
Schouderklopje voor mezelf en ik hoop dat ik het er volgende keer weer met een ruim voldoende vanaf breng. Ik kijk bijna uit naar een volgend conflict. ;-)
En als 't dan mislukt, ga ik gewoon nog steeds net zo veel van mezelf houden.
Dat is beloofd.
Want door gewoon houden van, word je goed in wat je doet, dat blijkt nu wel weer.
Lekker niks
Vandaag ga ik alleen maar doen waar ik zin in heb.
En dat is tricky.
Want m'n hele huis is een puinhoop, ik 'moet' m'n postertjes nog aanpassen en af laten drukken. Bovendien is een vriendinnetje jarig en moet ik nog op een kadootje uit. Het eeuwige, heilige moeten...
Misschien word vandaag wel een experiment: Kunnen zin en moeten vrienden worden?
*
Zo'n doen-waar-ik-zin-in-heb dag las ik nu heel bewust in. Tijd voor mezelf in m'n agenda. Daar ben ik goed in...geworden.
Ooit moest ik daar nl. goed in worden. Ooit moest ik leren m'n grenzen te beschermen en daar voor moest ik leren om m'n grenzen te leren kennen en dat was vlak nadat ik ingezien had dat het nodig is om grenzen te hébben.
Het is overigens vrij goed mogelijk om jezelf allerlei nieuwe dingen aan te leren, vind ik. Je hoeft gelukkig niet je hele leven te herhalen wat je van thuis uit meegekregen hebt. Plus dat ontneemt me gelukkig ook meteen het 'zo ben ik nu eenmaal'-smoesje. Ik houd geloof ik niet van smoesjes en al helemaal van smoesjes die ik mezelf vertel.
Vandaag doe ik alleen waar ik zin in heb, omdat m'n lichaam roept dat ik daar aan toe ben.
De neiging die daarbij meteen opkomt is om terug te kijken en me af te vragen of ik dat wel verdient heb. Maar ik weet inmiddels dat dat slechts mijn mind (wie komt er met een goeie vertaling?) is die controle wil houden.
Vandaag doe ik alleen waar ik zin in heb, omdat ik weinig energie heb en een half en een helemaal ontstoken oog heb als waarschuwing.
Ik hoop dat ik nog ooit zover kom dat ik mezelf die tijd kan geen, zonder dat ik eerst gewaarschuwd moet worden door m'n lijf. Gewoon omdat balans belangrijk voor me is en daarvoor is het belangrijk dat 'moeten' afgewisseld word met 'zin in'.
En ik fop mezelf nogal eens, omdat ik bijna alles wat ik moet doen ook zo leuk vind om te doen. Er is zoveel te doen en ik heb er ook gewoon vaak zin in. Maar zelfs dan is het belangrijk om af en toe de heleboel eens even de boel te laten.
Bovendien hoor ik af en toe m'n vader nog achter me staan die zegt: "Als je geen zin hebt, moet je zin maken".
En daarom grijpt mijn lichaam af en toe in.
Omdat ik daar geen zin meer in heb en m'n lichaam blijkbaar beter weet wat goed voor me is, dan ik.
En dat is tricky.
Want m'n hele huis is een puinhoop, ik 'moet' m'n postertjes nog aanpassen en af laten drukken. Bovendien is een vriendinnetje jarig en moet ik nog op een kadootje uit. Het eeuwige, heilige moeten...
Misschien word vandaag wel een experiment: Kunnen zin en moeten vrienden worden?
*
Zo'n doen-waar-ik-zin-in-heb dag las ik nu heel bewust in. Tijd voor mezelf in m'n agenda. Daar ben ik goed in...geworden.
Ooit moest ik daar nl. goed in worden. Ooit moest ik leren m'n grenzen te beschermen en daar voor moest ik leren om m'n grenzen te leren kennen en dat was vlak nadat ik ingezien had dat het nodig is om grenzen te hébben.
Het is overigens vrij goed mogelijk om jezelf allerlei nieuwe dingen aan te leren, vind ik. Je hoeft gelukkig niet je hele leven te herhalen wat je van thuis uit meegekregen hebt. Plus dat ontneemt me gelukkig ook meteen het 'zo ben ik nu eenmaal'-smoesje. Ik houd geloof ik niet van smoesjes en al helemaal van smoesjes die ik mezelf vertel.
Vandaag doe ik alleen waar ik zin in heb, omdat m'n lichaam roept dat ik daar aan toe ben.
De neiging die daarbij meteen opkomt is om terug te kijken en me af te vragen of ik dat wel verdient heb. Maar ik weet inmiddels dat dat slechts mijn mind (wie komt er met een goeie vertaling?) is die controle wil houden.
Vandaag doe ik alleen waar ik zin in heb, omdat ik weinig energie heb en een half en een helemaal ontstoken oog heb als waarschuwing.
Ik hoop dat ik nog ooit zover kom dat ik mezelf die tijd kan geen, zonder dat ik eerst gewaarschuwd moet worden door m'n lijf. Gewoon omdat balans belangrijk voor me is en daarvoor is het belangrijk dat 'moeten' afgewisseld word met 'zin in'.
En ik fop mezelf nogal eens, omdat ik bijna alles wat ik moet doen ook zo leuk vind om te doen. Er is zoveel te doen en ik heb er ook gewoon vaak zin in. Maar zelfs dan is het belangrijk om af en toe de heleboel eens even de boel te laten.
Bovendien hoor ik af en toe m'n vader nog achter me staan die zegt: "Als je geen zin hebt, moet je zin maken".
En daarom grijpt mijn lichaam af en toe in.
Omdat ik daar geen zin meer in heb en m'n lichaam blijkbaar beter weet wat goed voor me is, dan ik.
Wat me dit nou weer?
Was ik vroeger 'n niet kapot te krijgen, multitasking, overal voor inne, sterke bikkel van een meid; inmiddels ben ik een zogezegde softie, een watje, een zachtgekookt ei, een HSP-tje.
Vandaag bv. ben ik weer ineens, gewoon door helemaal niets, totaal uitgeput. Lamlendig is eigenlijk een veel passender woord.
Het enige antwoord hierop is voor mij: mezelf volledig en onvoorwaardelijk geven waar ik behoefte aan heb; een hangmat en een goed boek. Gelukkig schijnt de zon.
Maar..WAT ME DIT NOU WEER??? denk ik dan wel.
Evengoed ben ik het gewend van mezelf en ook dat is verontrustend.
Onvoorspelbare aanvallen van vermoeidheid en licht depressieve gevoelend wisselen al jaren regelmatig de wacht met ongebreideld enthousiasme en hevig borrelende positiviteit.Alsof er ergens een kraantje zit wat buiten mijn bewustzijn om, open of dicht word gedraaid.
En wie zit er GVD met die kraan te rommelen?
Blijkbaar kan ik het niet laten om redenen te zoeken bij dit frappante fenomeen.
Nu ben ik al jarenlang een zeer bedreven psychosomatiër. Ik kan nl. uit ooit noodzakelijke zelfbescherming, maar heel moeilijk voelen wat ik nu eigenlijk voel. Ik fantaseer liever dat alles gewoon goed is; niks an de hand...
En dus heeft mijn lijf besloten mij bij de les te houden door allerlei kwaaltjes te ontwikkelen.
Ooit heb ik mezelf zolang kunnen ontkennen dat ik het tot een burn-out heb weten te schoppen, maar ik ben daar inmiddels zo goed als van genezen, op een rug- en nekje vol vliegende kwaaltjes na.
Toch laat zo'n jarenlange uitval door deze mentale, emotionele en fysieke muiterij van je lichaam wel degelijk z'n sporen na, merk ik nu.
Eén daarvan is dat ik niet meer kan vertrouwen op m'n lichaam.
* Herstel*
Mijn lichaam weigert soms te doen wat ík wil, maar handelt daarnetegen in opdracht van een ander aspect van mij dat waakt over mijn welzijn. Zoals een flipperkast met een 'op tilt'-systeem; als ik me ergens over opwind en teveel tegen 't leven aanduw.
Maar wat is er dan nu aan de hand, wat ik weer eens niet wil voelen?
Zou het zomaar te maken kunnen hebben met de ongemerkte spanning die een expositie van m'n nieuwste schiderkunstjes met zich meebrengt? De spanning - daar hebben we 'm weer - van 'goed genoeg' zijn en beoordeeld worden?
't Knijpt wel een beetje als twee langslopende botte bouwvakkers m'n -met liefde in elkaar getimmerde- lijsten van sloophout "leuk voor in de schuur, hahaha" vinden.
Of had ik gewoon - helemaal niks psychosomatisch - niet zo te keer moeten gaan bij het slopen van het hout?
En dat ontstoken rode oog?
Moet ik dat esoterisch benaderen door me af te vragen wat ik, gewoon letterlijk genomen, niet wil zien? Of heb ik 'gewoon' een splintertje in m'n oog gekregen bij het hakken?
Soms is het maar een verwarrende boel op zo'n zelfontdekkingsreis.
Vandaag bv. ben ik weer ineens, gewoon door helemaal niets, totaal uitgeput. Lamlendig is eigenlijk een veel passender woord.
Het enige antwoord hierop is voor mij: mezelf volledig en onvoorwaardelijk geven waar ik behoefte aan heb; een hangmat en een goed boek. Gelukkig schijnt de zon.
Maar..WAT ME DIT NOU WEER??? denk ik dan wel.
Evengoed ben ik het gewend van mezelf en ook dat is verontrustend.
Onvoorspelbare aanvallen van vermoeidheid en licht depressieve gevoelend wisselen al jaren regelmatig de wacht met ongebreideld enthousiasme en hevig borrelende positiviteit.Alsof er ergens een kraantje zit wat buiten mijn bewustzijn om, open of dicht word gedraaid.
En wie zit er GVD met die kraan te rommelen?
Blijkbaar kan ik het niet laten om redenen te zoeken bij dit frappante fenomeen.
Nu ben ik al jarenlang een zeer bedreven psychosomatiër. Ik kan nl. uit ooit noodzakelijke zelfbescherming, maar heel moeilijk voelen wat ik nu eigenlijk voel. Ik fantaseer liever dat alles gewoon goed is; niks an de hand...
En dus heeft mijn lijf besloten mij bij de les te houden door allerlei kwaaltjes te ontwikkelen.
Ooit heb ik mezelf zolang kunnen ontkennen dat ik het tot een burn-out heb weten te schoppen, maar ik ben daar inmiddels zo goed als van genezen, op een rug- en nekje vol vliegende kwaaltjes na.
Toch laat zo'n jarenlange uitval door deze mentale, emotionele en fysieke muiterij van je lichaam wel degelijk z'n sporen na, merk ik nu.
Eén daarvan is dat ik niet meer kan vertrouwen op m'n lichaam.
* Herstel*
Mijn lichaam weigert soms te doen wat ík wil, maar handelt daarnetegen in opdracht van een ander aspect van mij dat waakt over mijn welzijn. Zoals een flipperkast met een 'op tilt'-systeem; als ik me ergens over opwind en teveel tegen 't leven aanduw.
Maar wat is er dan nu aan de hand, wat ik weer eens niet wil voelen?
Zou het zomaar te maken kunnen hebben met de ongemerkte spanning die een expositie van m'n nieuwste schiderkunstjes met zich meebrengt? De spanning - daar hebben we 'm weer - van 'goed genoeg' zijn en beoordeeld worden?
't Knijpt wel een beetje als twee langslopende botte bouwvakkers m'n -met liefde in elkaar getimmerde- lijsten van sloophout "leuk voor in de schuur, hahaha" vinden.
Of had ik gewoon - helemaal niks psychosomatisch - niet zo te keer moeten gaan bij het slopen van het hout?
En dat ontstoken rode oog?
Moet ik dat esoterisch benaderen door me af te vragen wat ik, gewoon letterlijk genomen, niet wil zien? Of heb ik 'gewoon' een splintertje in m'n oog gekregen bij het hakken?
Soms is het maar een verwarrende boel op zo'n zelfontdekkingsreis.
Abonneren op:
Posts (Atom)
